wyrażenie zgody przez relacjonującego na wykorzystanie nagrań po uprzednim wyjaśnieniu mu celów, zasad itp.
Badacze zajmujący się historią mówioną preferują pytania otwarte unikając jednocześnie pytań naprowadzających, które zachęcałyby odpowiadających do mówienia tego, co według nich chce usłyszeć pytający. Niektóre wywiady to relacje biograficzne (life stories), przeprowadzane z tymi, którzy kończą karierę lub u schyłku życia, inne skupiają się na określonym okresie życia, jak w przypadku weteranów wojennych, lub na określonych wydarzeniach i doświadczeniach.
Pierwsze archiwa historii mówionej powstały w Stanach Zjednoczonych i skupiały się na wywiadach z ważnymi politykami, dyplomatami, wojskowymi i biznesmenami. Od lat 60 i 70 XX wieku, równie ważne stały się relacje „zwykłych ludzi”, np. robotników. Badacze starają się zbierać wspomnienia możliwie szerokiej i różnorodnej grupy świadków historii. Wywiad z jedną osobą daje jedną perspektywę. Niektórzy mogą nie pamiętać dokładnie wydarzeń lub zmieniać swoje relacje z powodów osobistych. Dzięki wywiadom z wieloma osobami, badacze historii mówionej uzyskują relacje z wielu punktów widzenia, szukają punktów stycznych, pokazują złożoność zagadnienia.