W 1942 roku nowojorska gazeta „New Yorker” opublikowała sylwetkę Joe Goulda, który twierdził, że przygotowuje Historię mówioną naszych czasów. Pomimo tego, że Gould nigdy nie opublikował tego dzieła, artykuł o nim spopularyzował termin „historia mówiona”. W 1948 roku historyk z uniwersytetu Columbia - Alan Nevins ustanowił Columbia Oral History Research Office. Jego misją było nagrywanie, transkrybowanie i zachowywanie przekazów historii mówionej. W 1967 w Stanach Zjednoczonych powołano Oral History Association, natomiast w 1969 roku w Wielkiej Brytanii – Oral History Society. Obecnie istnieją liczne organizacje narodowe jak i międzynarodowa International Oral History Association, która organizuje warsztaty, konferencje i publikuje newslettery i magazyny poświęcone teorii i praktyce historii mówionej.
Historycy, folkloryści, antropolodzy, socjolodzy, dziennikarze, lingwiści i wiele innych profesji wykorzystują formy wywiadu w swych badaniach. Chociaż multidyscyplinarne, badania nad historią mówioną wypromowały podstawowy zbiór norm i standardów zachowań, jak np.