Pomagał też aktorom prowincjonalnym, którzy mieli problem ze znalezieniem ról. Podczas wojny grał w jawnych spektaklach w krakowskich teatrach – Starym i Powszechnym. Po wojnie występował ponownie w wielu teatrach: krakowskim T. Kameralnym TUR (1945–1948), w teatrze Białymstoku (1946), Siedem Kotów w Krakowie (1946/47), Teatrze Ziemi Rzeszowskiej (1948/49), Teatrze Ziemi Pomorskiej w Toruniu (1949–1951), Teatrze im. Węgierki w Białymstoku (1950/51), w Teatrze Ziemi Opolskiej (1951–1952).
W roku 1956 związał się na stałe z Teatrem Ludowym w Nowej Hucie. W 1958 po raz pierwszy i ostatni wystąpił w filmie. Była to rola staruszka w autobusie w filmie Kalosze szczęścia. W 1959 roku przeszedł poważną operację (wycięcie prawego oka). Sześć lat później przeszedł na emeryturę. Miał jednak możliwość występowania w teatrze.
Spektakle teatralne Ogniem i mieczem jako Michał Wołodyjowski Wesele jako Ksiądz; Wojtek 1947: Historia świata jako m.in. Sokrates, Brutus;