Jesienią 1918 przeniósł się do Przemyśla, gdzie występował do początku marca 1920 m.in. w Weselu. Gościnnie z zespołem tego teatru wyjeżdżał do Kowla (koniec 1919). Potem związany był m.in. w teatrem Tarnowie oraz łódzkim Teatrem Scala. W sezonie 1920/21 występował na deskach białostockiego Teatru Miejskiego. W styczniu 1921 roku został dyrektorem teatru wojskowego w Białymstoku. Z zespołem tego teatru pracował też na Górnym Śląsku. Sam Beroński występował także we lwowskim Teatrze Wodewil, jak również w licznych teatrach objazdowych. Od roku 1922 był dyrektorem „zespołu objazdowego na Kresy Wschodnie”.
Następnie w latach 1922–1923 był związany z Teatrem Objazdowym Zrzeszenia Aktorów Lwowskich, a potem w latach 1923–1924 z krakowską Operetką Nowości. Na występy gościnne wyjeżdżał też indywidualnie do wielu miast całej Polski. Był organizatorem Tournee artystów scen polskich (1924). Z tego okresu kariery Berońskiego najważniejsze są role w spektaklach Maria Stuart J. Słowackiego i Pan Wołodyjowski Sienkiewicza. W latach 1924–1935 występował na prowincji, organizował też spektakle innych artystów. W 1932 wraz z dwojgiem innych aktorów odbył głośny rejs balią z Krakowa do Gdańska. Później grał w Teatrze Miejskim w Płocku (1933/34), krakowskim Teatrze Bagatela (1935–1936), nadal występował także w teatrach objazdowych (1936–1938).