Zbrodnie w Bereźnem (lub Bereznem) – zbrodnie na ludności polskiej miasta Bereźne w powiecie kostopolskim, na Wołyniu dokonane przez UPA od wiosny 1943 r. do końca tego roku podczas rzezi wołyńskiej. Ich ofiarą padło łącznie ok. 96 osób.

Tło zbrodni Przed II wojną światową Bereźne było miastem zamieszkanym w 90% przez Żydów. Po wejściu Armii Czerwonej do miasta 17 września 1939 miały miejsce przypadki rabowania urzędów i koszar KOP przez miejscową ludność ukraińską. Według zeznań polskich świadków część Ukraińców składali również do NKWD donosy na ukrywających się byłych urzędników polskich oraz osoby, które uciekły do Bereźnego z centralnych regionów kraju.

Po wejściu wojsk niemieckich do Bereźnego w lecie 1941 miasto otrzymało stałą załogę niemiecką, dla Żydów z miasta i okolic zostało założone getto, zlikwidowane 25 sierpnia 1942 przy współudziale ukraińskiej policji pomocniczej. Od marca 1943 w mieście zaczęli się ukrywać polscy uciekinierzy ze wsi napadniętych przez oddziały UPA, m.in. uratowani z Lipnik. Dla ochrony uciekinierów oraz mieszkańców Bereźnego zaczęła się formować samoobrona pod dowództwem Zdzisława Skulskiego. W kwietniu 1943, po dezercji ukraińskiej policji, w mieście rozlokowana została dodatkowo 2.