26 lipca okręt przy wyporności 747,007 tony rozwinął prędkość 31,15 węzła. Na początku listopada podczas przeprowadzonych w pobliżu wysp prób z siłownią pracującą z maksymalną mocą doszło do poważnego uszkodzenia łożysk silnika i pęknięcia kilku rurek w skraplaczu i okręt powrócił do Lorient na holu holownika „Penmane”. Na początku kwietnia 1912 roku dowództwo okrętu objął kpt. mar. Eveillard.
Dane taktyczno-techniczne Charakterystyka ogólna Okręt był niszczycielem ze zbudowanym ze stali kadłubem o zaokrąglonym przekroju, z podwyższonym pokładem dziobowym sięgającym średnio 4,5 metra ponad wodnicę i mającym niewielki spadek. Konstrukcja kadłuba oparta była na czterech wzdłużnikach i wręgach, numerowanych od rufy. Blachy poszycia zewnętrznego miały grubość od 4 do 8 mm, a do stępki przymocowany był drewniany zewnętrzny kil. W celu redukcji kołysania na jednostce zamontowano stępki przechyłowe. Stewa dziobowa była prawie prosta, z gładką krzywizną u dołu, rufa zaś miała wyraźny nawis. Okręt miał jeden ciągły pokład górny, na którym znajdowały się dwie nadbudówki: dziobowa i rufowa.