thumb|Rozstrzelanie buntownika przez francuski pluton egzekucyjny w roku 1917 lub dezertera w 1914 lub 1915 roku, zgodnie z opisem pliku Bunt armii francuskiej (fr. Mutineries de 1917) – bunt, który rozpoczął się w szeregach francuskich wojsk lądowych na froncie zachodnim w kwietniu 1917 roku podczas I wojny światowej. Bezpośrednią przyczyną wybuchu buntu była klęska Francuzów w II bitwie nad Aisne oraz nieudane ofensywy na przełomie roku 1916 i 1917, które spowodowały śmierć i rany tysięcy francuskich poilu.
Podobnym wydarzeniem przebiegającym w tym okresie był bunt stacjonujących we Francji żołnierzy Rosyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego.
Geneza buntu Generał Robert Nivelle, który pod koniec 1916 roku zastąpił generała Josepha Joffre’a na stanowisku głównodowodzącego armii francuskiej, był odpowiedzialny za bitwę nad Aisne będącej częścią tak zwanej ofensywy Nivelle’a. Po prawie trzech latach wojny francuscy żołnierze mieli nadzieję, że ofensywa doprowadzi do długo oczekiwanego przełomu na froncie zachodnim. Jednak ofensywa załamała się już po kilku dniach, gdyż niemiecki opór był znacznie silniejszy niż oczekiwano, a warunki pogodowe i terenowe jeszcze bardziej utrudniały atak.