Klęska i wysokie straty wojsk francuskich doprowadziły do dymisji Nivelle’a 15 maja 1917 roku, a jego następcą został generał Philippe Pétain, który od razu zapowiedział, że nie podejmie żadnych działań ofensywnych do czasu przybycia na kontynent oddziałów Amerykańskiego Korpusu Ekspedycyjnego.
Bunt Akty zbiorowego nieposłuszeństwa rozpoczęły się pod koniec kwietnia i trwały do 8 czerwca 1917 roku. Szacuje się, że od 25 000 do 50 000 żołnierzy nie wykonało rozkazów.
Najczęstszą formą buntu było opuszczanie okopów, ucieczka do lasów lub przyfrontowych wsi i miasteczek, a następnie odmowa powrotu na pozycje. Żołnierze wyrażali niezadowolenie z bezsensownych według nich kolejnych ataków na pozycje niemieckie, z których nic nie wynikało, fatalnego wyżywienia i opieki w szpitalach, braku urlopów, sytuacji swoich rodzin. Czasami żołnierze śpiewali także Międzynarodówkę i wymachiwali czerwonymi sztandarami, na co mogła mieć wpływ rewolucja lutowa w Rosji. Historyk Jan Dąbrowski twierdził, że całe dywizje odmawiały posłuszeństwa, wybierały delegatów oraz że nawoływano do marszu na Paryż i zrobienia porządku z parlamentem i rządem;