Już jako uczeń w 1835 występował w pas de trois podczas zjazdu monarchów w Kaliszu, a potem tańczył także partie Lubina (Fletrowers zaczarowany) i Arlekina (Gabinet figur mechanicznych) w szkolnych przedstawieniach na scenie Teatru RozmaitościSłownik biograficzny teatru polskiego 1765-1965, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1973, s. 344..
Kariera artystyczna W Warszawie 3 grudnia 1838 został zaangażowany do baletu Warszawskich Teatrów Rządowych. Początkowo był obsadzany w niewielkich partiach charakterystycznych, jak Giermek (Wesele Gamasza) czy Młynarczyk (Figle wieśniacze). Dopiero lata 1843–1844 przyniosły przełom w jego karierze artystycznej. 21 marca 1843 odniósł sukces wcielając się w role tancerza Camprubi we własnej parodii tańca znanych wówczas w Europie artystów hiszpańskich: panny Manueli i pana Camprubi (w partii Manueli partnerował mu sławny później pierwszy tancerz klasyczny Aleksander Tarnowski). Z kolei 9 czerwca 1844 otrzymał główną partię Roberta w premierze popularnego baletu komicznego Robert i Bertrand, czyli Dwaj złodzieje w choreografii Paolo Taglioniego.