Ostatnie wycofano ze służby w 1937 roku.
12 lokomotyw trafiło po wojnie na koleje włoskie (numery od 543.001 do 543.012), 10 na koleje rumuńskie, 18 na jugosłowiańskie, kilka na koleje rosyjskie lub radzieckie. Pozostałe jeździły na Kolejach Austriackich (BBÖ) do lat 30.
Opis Parowóz osobowy z dwucylindrowym silnikiem bliźniaczym, na parę nasyconą, o układzie osi 2'B (2'B n2). Kocioł dość nisko między kołami (oś kotła na wysokości 2035 mm). Na kotle był wysoki dzwonowaty zbieralnik pary z zewnętrznymi zaworami bezpieczeństwa, a za nim cylindryczna piasecznica, dostarczająca piasek przed pierwszą oś wiązaną. Komin miał baniasty odiskiernik. Dymnica miała typowe dla parowozów austriackich dwuskrzydłowe drzwiczki.
Ostoja parowozu była zewnętrzna. Rozstaw sztywny osi wiązanych wynosił 2500 mm, rozstaw osi wózka: 1700 mm. Przedni dwukołowy wózek toczny systemu Campera osadzony był, jak w serii 2, na sworzniu z przesuwem bocznymJ. Piwowoński, Parowozy..., s. 202–203..
Parowóz miał dwucylindrowy silnik bliźniaczy, z mechanizmem rozrządu Stephensona.