Wikariat generalny hrabstwa kłodzkiego Po zakończeniu I wojny światowej powstała niepodległa Czechosłowacja, która rościła sobie prawo do ziemi kłodzkiej opierając się m.in. na jej kościelnej przynależności do archidiecezji praskiejJ. Tomaszewski, Czechy i Słowacja, wyd. Trio, Warszawa 2006, s. 31.. Większość mieszkańców sprzeciwiała się jednak takiemu rozwiązaniu. Zaistniała sytuacja spowodowała więc zmianę struktury kościelnej i przekształcenie wielkiego dekanatu w „Wikariat generalny archidiecezji praskiej w Prusach”, na którego czele stał prałat, który miał prawo do noszenia (tak jak biskup) pektorału i infuły. Miał on także prawo uczestniczyć w obradach Konferencji Episkopatu NiemiecA. Herzig, M. Ruchniewicz, op. cit., s..
Po 1945 roku Po zakończeniu II wojny światowej ziemia kłodzka została decyzją mocarstw przyłączona do Polski. W ciągu 2 lat (1945–1947) przesiedlono większość ludności do zachodniej części Niemiec, głównie Nadrenii Północnej-Westfalii.