Otto Rank zanotował powtarzanie się tych samych elementów w różnych kulturach historycznych:

...prawie wszystkie ważne cywilizacje ludzkie miały wcześnie wymyślone mity, w których wychwalano ich bohaterów, mitycznych królów i książąt, założycieli religii, dynastii, imperiów i miast – w skrócie, narodowych bohaterów. Szczególnie historia ich urodzin i wczesnych lat życia jest zaopatrzona w fantastyczne cechy; niesamowite podobieństwo, niedosłowna identyczność tych opowieści, nawet jeśli odnoszą się do różnych, kompletnie niezależnych osób, czasem geograficznie odległych od siebie, była dobrze znana i stanowiła obiekt dociekań wielu.

Fomienko zainteresował się teoriami Morozowa w 1973. W 1980, razem z kilkoma kolegami z wydziału matematycznego Uniwersytetu Moskiewskiego, opublikował kilka artykułów o nowych matematycznych metodach w historii w recenzowanych czasopismach. Artykuły te wzbudziły wiele kontrowersji, ale ostatecznie Fomienko nie zdobył uznania wśród historyków. Na początku lat 90. XX wieku Fomienko zaniechał prób przekonania środowiska naukowego do jego teorii przez publikacje w czasopismach naukowych.