Metody Metodę statystyczną analizy kronik i odkryte dzięki niej duplikacje w historii. Astronomiczne datowanie horoskopów egipskich na XI–XIX w. n.e. Datowanie uzyskania danych zawartych w Almageście Klaudiusza Ptolemeusza na 600–1300 n.e.
Tezy thumb|300px|Stroje i pejzaże z epoki na takim jak ten średniowiecznych obrazach mają być dowodem na prawdziwość tez Fomienki i NosowskiegoГ.В.Носовский, А.Т.Фоменко - Жанна ДАрк, Самсон и Русская история 2001Г. В. Носовский, А. Т. Фоменко, «Забытый Иерусалим: Стамбул в свете новой хронологии», М.: АСТ : Астрель, 2008 Obraz starożytnej historii bazował na pracach Josepha Justusa Scaligera, Dionysiusa Petaviusa i Sethusa Calvisiusa. Główne źródła błędów w chronologii Anatolij Fomienko widzi w pracach pierwszych chronologów z XVI i XVII w. (ludzi Kościoła i średniowiecznych mnichów), którzy historię chcieli dopasować do kościelnej wizji. Datowanie radiowęglowe i dendrochronologia są to metody niewiarygodne, zwłaszcza w stosunku do starożytności. Wyniki datowania C14 i badania słojów drzew dają zupełnie inne rezultaty, w których błąd przekracza 600 do 1800 lat. Historia i chronologia starożytna jest w miarę wiarygodna od XI w. n.e. Starożytna historia Grecji, Rzymu i Egiptu to tak naprawdę czasy średniowieczne. Piramidy egipskie powstały ok.