Do mężnej Germanii odwoływano się w okresie kryzysów politycznych i zagrożenia wojennego, np. najazdu tureckiego czy wojen religijnych. W 1647 roku, hamburski poeta Johann Rist (1607–1667) napisał dramat alegoryczny Das Friedewünschende Teuschland, w którym zestawił przeszłość z teraźniejszością, polityczny porządek z chaosem, naród i obcych, opowiadając historię kobiecego nieposłuszeństwa. Czterech niemieckich herosów zapragnęło spotkać się z „matką Germanią”, a po zejściu z Utopii na ziemię przeżywają szok kulturowy – z trudnością rozpoznają „stare dobre Niemcy”, które zapamiętali. W pamięci mieli obraz Germanii jako szanowanej matrony, zasiadającej na tronie w kaplicy z bronią złożoną u jej stóp. Przeszłość symbolizuje porządek idealny bazujący na wartościach germańskich – „męskości” Germanów, którego personifikacją była moralnie silna Germania. Tymczasem, królowa Germania to arogancka, leniwa, impertynencka władczyni mówiąca po francusku. Wyśmiewa się ze staroświeckich herosów i zakazuje im wstępu do pałacu, który stoi otworem dla rycerzy francuskich, hiszpańskich i chorwackich, którzy ja gwałcą. Wizerunek Germanii zostaje zseksualizowany a integralność jej kobiecego ciała zagrożona. Germania musi przemienić się w wojownika, by bronić swojego honoru.