Technika gry Muzyk opiera zaciśnięte i napięte wargi o kielich ustnika. Przed zadęciem język przylega do górnych i dolnych zębów, zamykając przepływ powietrza. W momencie zadęcia język odrywa się od zębów, a strumień powietrza przepływa przez szczelinę między wargami i powoduje ich drganie. Drgania warg przenoszone są na słup powietrza, który przepływając przez korpus instrumentu, formuje falę stojącą – źródło dźwięku. Od napięcia warg zależy m.in. wysoki lub niski strój dźwięków. Najmniejsza prędkość wydmuchiwanego powietrza powoduje powstanie pierwszego tonu składowego szeregu harmonicznego. Zwiększanie prędkości powietrza (technika przedęcia) pozwala uzyskać wyższe dźwięki (tony składowe).
Sposób palcowania przy mechanizmie złożonym z trzech wentyli jest taki sam, jak na trąbce: wentyl 2 – obniża dźwięk o 1 półton, wentyl 1 – obniża o 2 półtony, wentyl 3 lub, wentyl 1 i 2 – obniżają o 3 półtony, wentyle 2 i 3 – obniżają o 4 półtony, wentyle 1 i 3 – obniżają o 5 półtonów, wentyle 1, 2 i 3 – obniżają o 6 półtonów.