Historia Początek dało sakshornom wynalezienie około 1815 wentyla sprężynowego. Twórcy innowacji – ze Śląska i z Berlina – rozwinęli system krąglikowy wykorzystywany w rogach naturalnych: wloty i wyloty dodatkowych odcinków rurek umieścili tuż obok siebie, przy głównym kanale piszczałki i na tak powstałym „skrzyżowaniu” umieścili zawór sprężynowy – wentyl z tłoczkiem. Wciśnięcie tłoczka powodowało włączenie dodatkowego odcinka rurki do kanału głównego, i tym samym przedłużenie drgającego słupa powietrza oraz obniżenie dźwięku. Wynalazek Blühmela i Stölzela wywołał falę wniosków w urzędach patentowych różnych krajów. Niedługo potem wyłoniły się dwa rozwiązania konstrukcyjne – wentyl tłokowy i wentyl obrotowy, które zaczęto na szeroką skalę, i w różnych wariantach wdrażać w instrumentach dętych blaszanych.
Do połowy XIX wieku różni konstruktorzy w różnych krajach budowali niejednorodne kornety, skrzydłówki, , eufonia i tuby. W 1843, w Paryżu, Adolphe Sax ujednolicił modele. Poddał stare rogi myśliwskie o szerokiej menzurze (zwane wówczas buglehornami) oraz ofiklejdy usprawnieniom technicznym (uregulowanie menzury i wprowadzenie wentyli) i nazwał je sakshornami. Opracował homogeniczną rodzinę instrumentów obejmującą 18 różnych wielkości.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Aerofony ustnikowe Kategoria:Instrumenty dęte blaszane