Epidemiologia Somnambulizm należy do parasomnii typowych dla dzieci i często obserwowany jest u nich. Najczęstszy jest u dzieci w wieku od 4 do 10 lat, aż 30% z nich ma w swoim życiu przynajmniej 1 epizod. Epizody powtarzają się u 5-15% dzieci. Natomiast u 3-4% epizody takie występują często. U osób dorosłych zaburzenie to odnotowuje się u około 3% bądź 1-4% populacji. Somnambulizm z wiekiem występuje coraz rzadziej. Jeśli weźmie się pod uwagę ludzi w 6 dekadzie życia, to somnambulizm wykryje się u nich bardzo rzadko. Przyczynę tego stanowi zmniejszanie się z wiekiem głębokości snu – sen głęboki występuje w największej ilości u dzieci.
Leczenie W postępowaniu z somnambulizmem ważną rolę odgrywa zabezpieczenie pacjenta przed urazami, których może doznać podczas epizodu. Należy zamknąć na noc okna i zasłonić je np. ciężkimi kotarami, by śpiący pacjent nie mógł ich odsunąć. Zabezpieczyć powinno się również drzwi. Na podłodze nie mogą znajdować się przedmioty, przez które pacjent mógłby przewrócić się czy też doznać innego urazu.
Konieczne jest uspokojenie pacjenta, a niekiedy i jego rodziny. Wdraża się też oddziaływania behawioralne.