Należy zmniejszyć głębokość snu: pacjent powinien dłużej sypiać, za dnia powinien odbyć drzemkę.
Leki stosuje się rzadko, przy bardzo często pojawiających się epizodach i notorycznych wędrówkach na zewnątrz sypialni. Farmakoterapia tego zaburzenia polegać może na podaży leków nasennych z grupy benzodiazepin, aby wytłumić zarówno sen wolnofalowy, jak również wzbudzenia wegetatywne. Stosuje się w takim przypadku klonazepam w niskiej dawce od 0,5 do 1 mg. Można też podjąć próbę zastosowania leków przeciwdepresyjnych. Skutecznie leczono somnambulizm sertraliną i paroksetyną. Leki te dobrze działają przy współistnieniu zespołu nocnego jedzenia. Jeśli objawy nie występują stale, farmakoterapia nie musi być prowadzona w sposób ciągły. Przypisy
Kategoria:Nieorganiczne zaburzenia snu