Daje się mu zaprowadzić do ustronnej komnaty, gdzie zostaje jego żoną.
O ile przekonywanie ukochanej przez Leandra przedstawione jest dosyć obszernie, z powołaniem się na mity o Heraklesie i Omfale oraz Atalancie i Melanionie, jej oddanie jest przedstawione bardzo oszczędnie. Cisza i ciemność panujące nad łożnicą zdają się zwiastować nieszczęście, jakby Hero oddając się Leandrowi złamała ślub czystości złożony bogini i naraziła się tym samym na niechybną karę z jej strony. Wszystko to pozostaje w sferze przeczuć, poeta bowiem tego tradycyjnego motywu wcale nie przywołuje, pozostawiając dalszy przebieg zdarzeń losowi.
Pierwsza noc poślubna jest jedyną sceną miłosną opisaną przez poetę. Dalsze dziej miłości opowiedziane są w kilku słowach. Szerzej opowiada dopiero autor pierwszą noc zimową, połączoną z burzą na morzu, odwagę dzielnego pływaka, który stara się przepłynąć cieśninę, niepokój kapłanki, zgaszenie przez wiatr pochodni na wieży i śmierć młodzieńca w ciemnościach. Znalezienie jego zwłok nad ranem na brzegu morza i skok rozpaczy Hero z wieży, tak że jej zwłoki łączą się ze zwłokami męża. Wszystko opowiedziane jest oszczędnie, jakby wzruszenie hamowało słowa poety.