Kompozycja, język Epyllion Muzajosa liczy sobie 348 wersy. Został napisany heksametrem nonniańskim. Jakkolwiek Muzajos korzystał przy pisaniu swego poematu, podobnie jak wcześniej Owidiusz, z zaginionego hellenistycznego utworu, odstąpił od tradycji aleksandryjskich, wplatających w tok opowiadania liczne, rozbudowane epizody poboczne i ograniczył się do jednego wątku, tworząc jednolitą i zwartą całość. Z tego powodu nazwano jego poemat: ostatnią różą w więdnącym ogrodzie poezji greckiej.
Styl Muzajosa nie jest wolny od słabości. Poeta nadużywa epitetów, które towarzyszą prawie każdemu rzeczownikowi. Są to epitety używane przez stulecia od Homera po Nonnosa i przeważnie już zużyte. Bizantyński poeta wzmacnia nimi każde zdanie nie dbając o to, że mogą razić ucho słuchacza. Filologów niepokoją pewne niekonsekwencje: dublet w opisie komnaty ślubnej, chaotyczność opisu burzy. Nie wiadomo czy wynikają ze słabości autora czy ze stanu, późnych zresztą, bo pochodzących z XIV i XV wieku, rękopisów.