Scenariusz pierwszych dwóch opracował kompozytor, ostatniego – choreograf Włodzimierz Traczewski.

Jedyną jego partyturą filmową jest muzyka do historycznego obrazu Jana Batorego i Henryka Hechtopfa Podhale w ogniu (1955).

Idiom stylistyczny Język muzyczny Bukowskiego jest dość łatwo rozpoznawalny, trudniejsze jest zakwalifikowanie jego do konkretnych tendencji. Zakorzeniona w neostylistycznych prądach połowy XX wieku, z oszczędnie wprowadzanymi elementami techniki serialnej i – marginalnie – sonorystycznej, prosta fakturalnie i rytmicznie, zarazem o mozaikowej dramaturgii, muzyka ta stanowi zjawisko odrębne i wymagające dokładniejszego rozpoznania. W opracowaniach teoretycznych podkreśla się istotny udział polifonii; wskazują na to liczne przykłady techniki fugowanej. Jednakże w istocie w muzyce tej dominują formy recytatywne, w zasadzie jednoplanowe, i technika montażu zróżnicowanych epizodów.

Dotychczasowe prace analityczne należy traktować jako wstęp do dalszych badań.