Codex Iuris canonici auctoritate Joannis Pauli PP. II promulgatus (pol. Kodeks prawa kanonicznego, skrót: CIC lub KPK) – podstawowy dokument ustawodawczy Kościoła katolickiego obrządku łacińskiego promulgowany 25 stycznia 1983 przez Jana Pawła II konstytucją apostolską Sacrae disciplinae leges. Wszedł w życie 27 listopada 1983 r. Zastąpił pio-benedyktyński kodeks prawa kanonicznego i liczne ustawy kościelne wydane po 1917.
Kodeks składa się z siedmiu ksiąg, które dzielą się na tytuły, a te na rozdziały i kanony. Księgi obszerniejsze dodatkowo są podzielone na części i czasami na sekcje. Zawiera 1752 kanony.
Księga I. Normy ogólne (kan. 1–203) Księga II. Lud Boży (kan. 204–746) Księga III. Nauczycielskie zadanie Kościoła (kan. 747–833) Księga IV. Uświęcające zadanie Kościoła (kan. 834–1253) Księga V. Dobra doczesne Kościoła (kan. 1254–1310) Księga VI. Sankcje w Kościele (kan. 1311–1399) Księga VII. Procesy (kan. 1400–1752).