W układzie trójfazowym szeregowym w zależności od stanu czujników położenia (H1, H2, H3) jedna faza silnika jest podłączana do bieguna dodatniego (+), jedna do ujemnego (-), a jedna jest odłączona (z). W wyniku czego prąd płynie przez dwa uzwojenia.
Komutacja czujnikowa wymaga instalowania w silniku układu magnesów i halotronów oraz połączenie ich ze sterownikiem. Układ ten komplikuje konstrukcję i bywa zawodny, dlatego stosuje się konstrukcje nie zawierające czujników położenia wału. Taka metoda sterowania nazywana jest bezczujnikową, które dzieli się na kilka grup: wykorzystujące pomiar siły elektromotorycznej uzwojeń, wykorzystujące pomiar prądów i napięć oraz równania opisujące silnik, wykorzystujące sterowanie rozmyte, w tym i sieci neuronowe.
Precyzyjne przełączanie uzwojeń umożliwia dokładną kontrolę prędkości obrotowej i momentu obrotowego silnika.
W celu uzyskania dużego momentu obrotowego, a tym samym i mocy silnika magnesy wirnika i cewki stojana są układami wielobiegunowymi.