Ważnym zbiorem takich egzemplów była Fornsvenska legendariet (Staroszwedzka legenda) z przełomu XIII i XIV wieku.
Na początku XIV wieku w Szwecji pojawiła się literatura dworska. Z polecenia królowej , żony norweskiego króla Håkona V Magnussona, zostały przeniesione na grunt języka szwedzkiego trzy, znane na kontynencie europejskim, romanse rycerskie (Eufemiavisor – Pieśni Eufemii). W spisanej w okresie małoletniości króla Magnusa Erikssona (lata 20. XIV w.) Erikskrönika (Kronice Eryka) znalazł się między innymi, stworzony całkowicie z inspiracji politycznych, opis walki o władzę z okresu około roku 1300. Obie te księgi zostały zapisane w popularnej w średniowieczu formie wierszowej zwanej knittelvers. Największą jednak pisarką tych czasów była święta Brygida (ok. 1302–1373), która w Objawieniach (szw. Himmelska uppenbarelser) przedstawiała swoje natchnione wizje oraz atakowała wrogów politycznych i kościelnych.
Czasy unii kalmarskiej przyniosły obniżenie jakości twórczości literackiej. Z okresu tego pochodzą, między innymi, pieśni autorstwa biskupa Strängnäs, Tomasza (ok.