1380–1443): Engelbrektsvisan (Pieśń Engelbrekta), której ostatnie strofy nazywane są Frihetsvisan (Pieśń wolności), oraz krótsza Trohetsvisan (Pieśń wierności).
Warte uwagi są też nordyckie ballady, które w tradycji ludowej, jako swego rodzaju eposy, przetrwały bardzo długo i miały wpływ na literaturę aż po wiek XX (utwory te, ze względu na niechęć hierarchii kościelnej, zaczęto spisywać dopiero w XVI wieku). W tradycji ludowej przekazywane były też drobne formy o cechach literackich (zagadki, przysłowia).
Reformacja i epoka wielkości (1527–1721) thumb|Pomnik Olausa Petri przy Storkyrkan w Sztokholmie (autorstwa ) W czasie reformacji nastąpiła stagnacja w literaturze szwedzkiej. Po okresie unii kalmarskiej, gdy centrum władzy i kultury znajdowało się w Danii, a lokalni możnowładcy zajmowali się potyczkami politycznymi, a nie rozwojem kulturalnym kraju, następny okres nie był bardziej szczęśliwy. Król Gustaw I Waza musiał przede wszystkim zapewnić niezależność państwa, która to wartość osiągana była kosztem rozwoju kulturowego kraju. Jego synowie i następcy, Eryk XIV Waza i Jan III Waza, choć dbali o poprawę tej sytuacji, nie zdołali przezwyciężyć wieloletnich zaniedbań w tej dziedzinie.