tło|mały|Karol Pawlica Karol Pawlica (ur. 12 marca 1884 w Nieborach, zm. 17 września 1970 tamże) – polski działacz patriotyczny, agronom, dyplomata, porucznik w cesarsko-królewskiej armii Austro-Węgier i w Wojsku Polskim.
Życiorys Był synem Karola Pawlicy – rolnika pochodzącego z Żukowa Górnego (cz. Horní Žukov) oraz Anny ze Stonawskich. Szwagier notariusza dr. Jana Kotasa. Uczeń szkoły rolniczej w Mistrzowicach, a następnie gospodarki rolnej w Kocobędzu. Rok pobierał nauki w gimnazjum cieszyńskim, a w latach 1900-1903 kształcił się w renomowanej szkole średniej nowoczesnej gospodarki rolnej w Horních Heřmanicach. Od 1904 roku pracował jako adiunkt w charakterze inspektora ekonomicznego w dobrach Larisch-Mönich.
W 1914 roku został zmobilizowany jako porucznik rezerwy cesarsko-królewskiej armii Austro-Węgier. W 1915 roku trafił do niewoli rosyjskiej i został zesłany do azjatyckiej części carskiej Rosji. Po zwolnieniu z niewoli opracował plan uratowania polskich sierot z lokalnego syberyjskiego przytułku. Po przejściu bezdroży Syberii 24 lipca 1920 roku dotarł z 41 osobową grupą polskich sierot do tokijskiej siedziby Japońskiego Czerwonego Krzyża. Z tym dniem został zapoczątkowany „Dziennik zakładu opiekuńczego polskich dzieci” przez J. Okakurę – attaché prezydenta Japońskiego Czerwonego Krzyża.