Był współpracownikiem Komisji Historycznej Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, członkiem Komisji opiniodawczej dla odbudowy Wilanowa, Łazienek i Królikarni, członkiem Rady Naukowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Łodzi. W 1966 r. otrzymał Nagrodę Województwa Łódzkiego za całokształt działalności w upowszechnianiu sztuki. W 1973 r. poświęcił się pracy dydaktycznej. Od 1977 r. przewodniczył pracom Rady Naukowej Stacji Mazowieckiego Ośrodka Badań Naukowych w Łowiczu, która powstała dzięki staraniom miłośników Łowicza. Ostatnie lata były dla niego przykre, zaczął bowiem tracić wzrok, kiedy miał przystąpić do pisania prac naukowych, do których materiały zbierał przez dziesięciolecia. Jan Wegner cieszył się ogromnym autorytetem w środowisku naukowym i lokalnym. Profesor Stanisław Lorentz stwierdził, iż „potrafił ze wszystkimi znaleźć wspólny język, spokojnie opanować trudne sytuacje, był zawsze dla wszystkich prawdziwie życzliwy”. W roku 1980 otrzymał tytuł „Łowiczanina Roku 1979”.
Zmarł 4 sierpnia 1996 r.