Ostoja była zewnętrzna, blachownicowa, o grubości blach 10 mm. Odsprężynowana była za pomocą resorów płaskich, z czterema punktami podparcia. Z uwagi na zewnętrzną ostoję, osie zestawów kołowych napędzane były korbami Halla na zewnątrz ostoi. Dla uzyskania możliwości przechodzenia przez ciasne łuki o promieniu 18 m zastosowano dość skomplikowaną konstrukcję podwozia – skrajne wychylne drążone osie wiązane o składanej konstrukcji, opatentowanego systemu Klien-Lindner. Rozstaw osi skrajnych wynosił 2260 mm (rozstaw poszczególnych osi, od przodu: 800, 785 i 675 mm). Hamulec ręczny dźwigniowy działał na dwie środkowe osie.
Bliźniacze silniki parowe z suwakami płaskimi napędzały trzecią oś poprzez jednoprowadnicowe krzyżulce i korbowody. Zastosowano mechanizm parorozdzielczy typu Stephensona z nawrotnicą dźwigniową. Parowozy rozwijały moc 70 KM i miały siłę pociągową 2020 kG.
Dwie piasecznice miały napęd ręczny i podawały piasek pod wszystkie koła. Do nabierania wody parowozy miały parowy eżektor , z gumowym wężem zbrojonym, nawiniętym w pozycji transportowej wokół drugiej piasecznicy. Parowozy początkowo miały oświetlenie naftowe i ręczny dzwon sygnalizacyjny.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Wykaz parowozów HF (Brigadelokomotive) eksploatowanych w Polsce (serwis Enkol.pl)
Kategoria:Parowozy PKP Kategoria:Tabor kolejowy produkowany przez Henschela