Oko Centaura Powieść została wydana w 1964 przez wydawnictwo Nasza Księgarnia. W 1968 została tłumaczona na język niemiecki (Das Auge des Centaurus).

Powieść ilustrował Jan Młodożeniec.

Analiza W 1964 obydwie książki opisała Barbara Tylicka dla „Kultury” jako „dwutomową powieść”, napisaną „z przymrużeniem oka”, „pełną zaskakujących pomysłów i dowcipu” a równocześnie „zmuszającą do rozmyślań”. Pochwaliła postać robota (Robika), jako sympatyczną i „najbardziej ludzką postać” wśród bohaterów książki, zwracając uwagę nie tylko na jego zachowanie (opiekuńczość, poczucie humoru), ale także na jego ewolucję (coraz bardziej ludzkie zachowanie, które Robik sam uważa za „błąd konstrukcyjny”), a także jego ludzki wygląd zewnętrzny (zmarszczki i piegi na twarzy). Według Tylickiej, Robik jest „wyrazem ludzkiego poczucia zagubienia we wszechświecie, niedoskonałości ludzkiej natury a jednocześnie silnego pragnienia, aby to właśnie skromne istnienie zachować jak najdłużej”. Robika uznała równocześnie za przyjaciela człowieka i jego „udoskonalenie” – ciało robota jest sprawniejsze i mocniejsze od ludzkiego. Porównała Robika do Plastusia, sugerując, że postać ta byłaby popularną zabawką dla dzieci, gdyby miała fizyczną postać. Pisząc o drugim tomie, uznała go za dzieło „z wdziękiem i poczuciem humoru”, będące „wyrazem...