Metoda chirurgiczna Skalpelem wykonywane jest nacięcie przez błonę pierścienno-tarczową. Otwór poszerza się za pomocą kleszczyków naczyniowych lub rękojeści skalpela do czasu wprowadzenia wąskiej rurki dotchawiczej. Jest to metoda szybka i skuteczna, a rurka o średnicy 5,0–6,0 mm zapewnia efektywną wentylację.
Wentylacja może być prowadzona 100% tlenem. Konieczne może być stosowanie dużych ciśnień wdechowych.
Konikotomia igłą Błonę pierścienno-tarczową nakłuwa się cewnikiem dożylnym na igle o dużym przekrojuZalecane rozmiary igieł to: 12–14G (); 14–16G () albo średnica kaniuli 14G (). podłączonej do strzykawki. Nakłucie wykonywane jest pod niewielkim kątem w kierunku doogonowym. Dzięki aspiracji powietrza potwierdza się umieszczenie kaniuli w świetle tchawicy. Zsuwając cewnik z igły wprowadza się go o kilka milimetrów w głąb tchawicy, a igłę usuwa.
Do kaniuli należy podłączyć źródło tlenu o wysokim przepływie na przykład respirator dyszowy. Wentylację prowadzi się w postaci krótkich0,5–1,0 sekundowych (); jednosekundowych () wstrzyknięć tlenu pod wysokim ciśnieniemOkoło 50 atm. (), po których następują przerwy na normalny wydech, z częstością oddechową 10/min.
Powikłaniem w konikotomii igłowej jest barotrauma. Maksymalny czas wentylacji pacjenta po konikotomii igłą to 30 minut.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Laryngologia Kategoria:Medycyna ratunkowa Kategoria:Zabiegi operacyjne