Rozwiązanie to było korzystne ekonomicznie, gdyż umożliwiało wykorzystanie istniejącego taboru oraz zwiększenie mocy trakcyjnej składów bez konieczności projektowania zupełnie nowej konstrukcji.
W późniejszych latach część jednostek tej serii została poddana modernizacjom i trafiła do różnych przewoźników regionalnych w Polsce, m.in. Koleje Mazowieckie oraz Koleje Śląskie. Do eksploatacji w kraju trafiły również zmodernizowane pojazdy sprowadzone z państw byłej Jugosławii, które pierwotnie zostały wyprodukowane na eksport.
Konstrukcja Nadwozie EN71 składa się z czterech wagonów – dwóch rozrządczych i dwóch silnikowych. Wagony rozrządcze (fabryczne oznaczenie 5B) są wagonami skrajnymi i oznaczane są na PKP jako ra i rb (wagon rozrządczy a i b). Wagony silnikowe (fabryczne oznaczenie 6B) znajdują się w środku składu i noszą oznaczenia sa i sb (wagon silnikowy a i b). Zastosowanie dwóch wagonów silnikowych miało na celu zwiększenie mocy istotne szczególnie w przypadku linii górskich. Wagony są połączone ze sobą tzw. krótkim sprzęgiem „fabrycznym” (bez głowicy, nierozłączalnym w warunkach eksploatacyjnych), oraz przejściem dla pasażerów. Na czołach wagonów sterowniczych (początek i koniec zespołu) zastosowano tzw. sprzęgi długie (samoczynne sprzęgi Scharfenberga), które umożliwiają połączenie zespołów w składy.