brak oleju napędowego) brak konieczności przeprojektowania układu okrętów, z wyjątkiem przedniej części, gdzie zamierzano zainstalować reaktor łatwiejsze operacje niż przy użyciu okrętów z napędem Diesla prawdopodobnie niezawodna obsługa siłowni.
Raport wskazywał także dwie wady tego rodzaju napędu: z powodu „trującego środowiska” sekcja reaktora nie może być dostępna dla ludzi, zatem konieczne jest zdalne sterowanie brak możliwości dokonywania napraw w przedniej części okrętu (reaktor) w morzu (naprawy tej sekcji mogą być dokonywane jedynie w specjalnej stoczni).
Po zakończeniu wojny Gunn z Abelsonem posłużyli się planami niemieckich okrętów podwodnych typu XXVI przy opracowywaniu schematu okrętów podwodnych mieszczących stos i reaktor przy jedynie minimalnych zmianach ich konstrukcji. W większej mierze prace te nie doprowadziły do dających się zastosować w praktyce rozwiązań, głównie z powodu zbyt małej wiedzy na temat konstrukcji nuklearnego stosu i reaktora. Zapożyczyli jedynie ideę użycia stopu sodu i potasu do transferu ciepła z reaktora do turbiny parowej. Raport o tytule „Atomic Energy Submarine”, zawierający m.in. rezultaty tych prac, został przedstawiony marynarce w marcu 1946 roku i od razu został zauważony przez oficerów US Navy.