Prawdopodobnie decyzja była negatywna, ponieważ w kolejnym, 1711 roku delegacja mieszczan ostrowskich uroczyście, na kolanach, zrzekła się praw miejskich, by uniknąć podatków i potwierdziła kompletną ruinę Ostrowa.
Właścicielami miasta w tym okresie byli m.in.: w XV wieku – kanonik Jerzy z Ostrowa, a po nim Mikołaj z Ociąża, w XVI wieku – rodzina Sławskich, po nich Jakub Modlibowski, od XVI wieku – rodzina Kiełczewskich, do 1685 roku – ostatni z właścicieli Ostrowa pochodzących z rodu Kiełczewskich – Stanisław, od 1685 roku – Bogusław Leszczyński, do 1698 roku – Rafał Leszczyński, w latach 1698–1699 – Stanisław Szczuka, od 1699 – Dorota Henryka Przebendowska i Jan Jerzy Przebendowski.
Lata 1714–1815 Nowy właściciel, podskarbi wielki koronny Jan Jerzy Przebendowski, który posiadł miasto w roku 1699, wyjednał u króla Augusta II Sasa ponowną lokację, w 1714, na prawie magdeburskim. Wcześniej, w 1713, wydany został przywilej na cztery jarmarki rocznie. Wraz z aktem fundacyjnym wydane zostały też przywileje dla rzemieślników: szewców, rzeźników, piekarzy, krawców, stolarzy, kowali, a przede wszystkim – sukienników. Właściciel zwolnił nowo przybyłych z danin na 6 lat, pomógł w odbudowie miasta, wydał nowy status, nakazał tolerancję religijną. Przebendowscy władali miastem do roku 1729.