Perec (dramatopisarz, prozaik, eseista, propagator łączenia w twórczości literackiej tradycji polskich i żydowskich), Mendele Mojcher Sforim (chociaż od przeprowadzki do Odessy pisarz ten był dość luźno związany z Polską, jednak jego utwory były w kraju bardzo popularne), Szalom Asz (autor powieści, romansów i dramatów) i Josef Perle.
W okresie międzywojennym twórczość żydowska w Polsce nadal się rozwijała – w kraju działało grono poetów, m.in. Icyk Manger, Kadie Mołodowska i Maurycy Szymel. Dominowała twórczość pisana w jidysz, ale pojawiali się także pisarze tworzący po hebrajsku, m.in. Chaim Nachman Bialik i Mattitjahu Szoham. Bujnie rozwijała się również twórczość teatralna i kabaretowa; ta ostatnia wywierała duży wpływ na kabarety polskie. Poczytne, popularne także wśród polskiej inteligencji, czasopisma żydowskie (m.in. „Izraelita” i „Opinia”) powodowały rozwój żydowskiej eseistyki, krytyki literackiej, teatralnej i muzycznej oraz publicystyki. Głównym europejskim ośrodkiem literatury jidysz była wówczas Warszawa, gdzie działała grupa artystyczna Hałastra.