Język hebrajski był dominującym językiem twórczości żydowskiej w XIX wieku, jednak rozpoczynała się już wtedy popularyzacja literackiego jidysz. Wynikało to przede wszystkim z ograniczeń, jakie napotykała literatura hebrajska – jej język był przede wszystkim językiem elity intelektualnej, pozostała część społeczności żydowskiej (w tym średnio wykształcone mieszczaństwo) operowała tylko takim zasobem hebrajskiego, jakiego wymagały cele religijne. Tak więc docieranie z literaturą do szerszego kręgu odbiorców, a tym samym umożliwienie jej pełnienia roli edukacyjnej, wymagało przejścia na pisanie w jidysz. Pod koniec XIX wieku pojawiają się pisarze tworzący w tym języku (m.in. Icchok Lejb Perec i J.S. Byk), przechodzą na niego również niektórzy z autorów, piszących dotychczas po hebrajsku (m.in. Josef Perl). Jidysz stał się stopniowo pełnoprawnym językiem literackim, wzbogacając się o neologizmy (w tym niektóre oparte na języku polskim) i zyskując na możliwościach ekspresji.
Na początku XX wieku do najważniejszych pisarzy jidysz należeli m.in.