Ponieważ przez co najmniej jedno całe stulecie stanowił on jedyną placówkę parafialną na obszarze tej krainy, a był czas, kiedy pomiędzy nim a kościołami parafialnymi w Świeciu i Inowrocławiu nie było innych świątyń tej rangi, przeto w sposób niejako naturalny przejął pieczę duszpasterską nad całą ludnością zamieszkałą w jego bliższej i dalszej okolicyŁbik Lech, Staropolskie dzieje bydgoskiej fary (XIV-XVIII wiek), „Kronika Bydgoska” XXIV (2002), Bydgoszcz 2003. Księża prezbiterzy wyszogrodzcy kierowali pracą misjonarzy, organizowali pracę duszpasterską na terenie rozległej kasztelanii, zakładali filie i parafie, byli obecni przy erekcjach nowych świątyńudokumentowane w Świeciu i Koronowie.
Kolejne wzmianki o nieokreślonych bliżej kapelanach wyszogrodzkich wzmiankują dokumenty biskupa kujawskiego Michała z 1232biskup zwolnił Krzyżaków z oddawania dziesięciny z miejscowości Orłowo, obciążył ich jednak za to obowiązkiem płacenia 3 marek rocznie kościołowi w Wyszogrodzie i 1237 rokukościołowi wyszogrodzkiemu nadano dziesięcinę ze wsi Szadłowice. Sugeruje to, że przy świątyni rezydował pierwotnie kilkuosobowy zespół kapłański zorganizowany na wzór kolegium kanoników. Również uposażenie kościoła nie odbiegało od ustalonej normy.