Zbiór prac adiunktów Instytutu Historii Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Bydgoszczy pod red. Z. Biegańskiego: 1998.
W 1591 r. parafianie z Fordonu wznieśli ok. 50 m na zachód od grodziska nowy drewniany, kryty gontem budynek świątyni pod tym samym wezwaniem. Stał on całkowicie pusty, a odprawiano w nim msze św. kilka razy do roku na ołtarzu przenośnym. Wszystkie nadania i dochody przeszły do fordońskiego kościoła pw. św. Mikołaja. Przegląd parafii z 1725 r. przedstawia świątynię jako opuszczoną, o częściowo spróchniałym dachu i ścianach. Plany jej remontu nie zostały zrealizowane. Wręcz przeciwnie – na budowę obiektów kościelnych w Fordonie, z dachu kościoła wyszogrodzkiego zdjęto i zabrano 180 dachówek, czym niewątpliwie przyczyniono się do rychłego całkowitego upadku tej świątyni. Wokół kościoła na początku XVIII wieku znajdował się jeszcze nieogrodzony teren cmentarza, który był zaniedbany i nie użytkowany.
Ostatnie wzmianki o kościele pochodzą z wizytacji w 1763 r. W świetle tego źródła świątynia już nie nadawała się do użytku, przedstawiała obraz rumowiska. Przy kościele zachowanych było szereg grobów oraz kostnica częściowo drewniana, lecz do momentu przeprowadzenia wizytacji na tym terenie nie chowano zmarłych.