Przejawem tych nastrojów był incydent do jakiego doszło w cerkwi w Trześciance w ważnym dla tutejszej parafii dniu święta nazywanego przez miejscowych Preczystą 21 września 1933 r. Gdy wygłaszający kazanie proboszcz otwarcie skrytykował działalność Eliasza i jego sympatyków, ci natychmiast zaczęli wnosić okrzyki przeciwko przemawiającemu duchownemu. W efekcie doszło do głośnych awantur i przepychanek, wskutek których przerwane zostało świąteczne nabożeństwo. Zajście skończyło się na siłowym usunięciu wyznawców Eliasza ze świątyni przez pozostałych wiernych prawosławnych. Duchowieństwo prawosławne, choć zaniepokojone sławą Eliasza otaczanego nimbem świętości, liczyło na przejęcie jego dóbr. W 1934 hierarchia duchowna zaproponowała Eliaszowi wstąpienie do zakonu w celu jurysdykcji świątyni. Odprawianie nabożeństw we własnej świątyni miała być spełnieniem jego marzeń. Eliasz Klimowicz przybrał imię zakonne Joan, przywdział ubiór mnicha oraz notarialnie przepisał cerkiew na Prawosławny Konsystorz z Grodna. Jednakże gdy w lipcu 1934 roku podczas uroczystych postrzyżyn Klimowicza na mnicha tłum wiernych zaśpiewał uroczystą pieśń „Raduj się, raduj, Nowy Jeruzalimie”, oburzony biskup Antoniusz z Grodna kazał przegnać pielgrzymów ze świątyni.