O Ilji zaczęto opowiadać, że „prapavieduje i iscalaje” (prorokuje i ludzi uzdrawia), a on sam zaczął być postrzegany jako wcielenie biblijnego proroka Eliasza. Grzesznicy przychodzili do cerkwi po odpuszczenie grzechów, chorzy po uzdrowienie, a inni, by odzyskać nadzieję. Pielgrzymi koczowali na polu czy w lesie, a woda ze studni została przez nich uznana za świętą. Wierni przynosili ze sobą ofiary: zwoje białego płótna, obrusy, dywany, haftowane ręczniki, worki zboża, owce, kury, jajka, kiełbasę jak również pieniądze. Środki finansowe Klimowicz przeznaczał na upiększanie świątyni, montaż dzwonów, zakup nowych ikon, a także stał się znanym dobroczyńcą.
Wyznawcy Klimowicza posiadali także drugą świątynię, znajdującą się w miejscowości Ciełuszki.
Konflikt z duchowieństwem prawosławnym thumb|lewo|250px|Cerkiew Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Starej Grzybowszczyźnie mały|Klimowicz ze swoimi zwolennikami W efekcie obaw o pozycję Eliasza już na przełomie lat 20. i 30. duchowni prawosławni wszczęli represje wobec Klimowicza oraz rozrastającej się grupy jego zwolenników. Kler zarzucał Klimowiczowi szerzenie herezji oraz fałszywych interpretacji Pisma Świętego, zaś zwolennicy Klimowicza winili duchowieństwo za rozkład instytucji cerkiewnej, co w efekcie prowadziło do narastania się wzajemnych antagonizmów.