Świadectwem rzeczywistego podjęcia takiej próby miał być drewniany krzyż stojący na rozstaju dróg pod Wierszalinem z napisem: „Krzyż zamachu na życie”.. Zwolennicy Klimowicza zaczęli przypisywać sobie cechy biblijne, nazywając się archaniołami czy apostołami. Część z nich opowiadała o osobistych objawieniach czy rozmowach prowadzonych z samym Bogiem. Jednocześnie sam Eliasz Klimowicz często dystansował się od takich działań, choć opowiadano o jego licznych cudach i uzdrowieniach. Najbardziej radykalni wierni przypisywali Klimowiczowi rolę Jezusa, który ma nauczać, umrzeć na krzyżu, a potem sądzić żywych i umarłych.
thumb|250px|Wierszalin, zima 1939 r. mały|Klimowicz i jego zwolennicy w Starej Grzybowszczyźnie, styczeń 1937 Sam zaś Klimowicz w tym okresie widzi siebie jako Jezusa, który powtórnie przyszedł na ziemię, aby przeprowadzić wiernych do Królestwa Bożego, do „Nowego Jeruzalem”. Pod koniec lat 30. XX w. obok wsi Stara Grzybowszczyzna założył osadę Wierszalin, którą ogłosił centrum świata i która miała zostać nową jego stolicą. Miejscowość ta miała się stać „Nowym Jeruzalem”, w którym po końcu świata, zapowiadanym przez proroka Ilję w jego proroctwach, schronienie mają znaleźć sprawiedliwi. Miała tam stanąć również szkoła i ośrodek, w którym Ilja udzielałby pomocy ludziom.