Wkrótce powstały trzy budynki, a w Wierszalinie zaczęli osiedlać się zwolennicy Klimowicza. Wielu z nich zerwało z poprzednim życiem, sprzedali majątki i opuścili rodziny. Układali psalmy i akafisty gloryfikujące Klimowicza, redagowali też ulotki zawierające przesłania proroka. Jednak w wyniku niespełnionych zapowiedzi grupa się pomniejszała, a Klimowicza zaczęli opuszczać nawet najwierniejsi zwolennicy. Jesienią 1939 roku, gdy wybuchła II wojna światowa, po wkroczeniu Armii Czerwonej nastąpił koniec działalności Ilji na Grzybowszczyźnie. Zniknął w tajemniczych okolicznościach, a wyjaśnień jego losów jest kilka.
Według jednej z wersji zadenuncjował go NKWD uznawany za jego niedoszłego następcę Wasyl Dawidziuk. Klimowicz miał zostać oskarżony o uprawianie działalności antysowieckiej. Przedstawiono mu zarzut nieuczestniczenia w „referendum” nad przyłączeniem Zachodniej Białorusi do Związku Radzieckiego. Przedstawiano go jako człowieka, który w obliczu przesłuchań z niezwykłą godnością nie uległ pokusie pomniejszania swojej roli – człowiek, który wierzy w Boga i się Boga nie wyprze. Według tej wersji miał otrzymać wyrok pięciu lat łagru w Mariańsku, niedaleko Irkucka.