folklor antyfeudalny, antyszlachecki, antyhitlerowski). Rozrywkowo-autoteliczna.
Tekst folkloru Cechy tekstu folkloru Wariantywność – wynika z wyłącznie ustnej transmisji, która sprzyja twórczemu przetwarzaniu tekstu, wprowadzaniu dodatków, uzupełnień. Strukturalne powiązanie z mimiką, gestem, choreografią. Oralność i dialogiczność (kontakt „twarzą w twarz”). Formuliczność (powtarzalność schematów kompozycyjnych i tematycznych).
Systematyka tekstów folkloru Według Jerzego Bartmińskiego gatunki tekstów folkloru dzielą się na: autonomiczne (niepowiązane ściśle z sytuacją wykonania, np. podanie, zagadka, pieśń historyczna). zwyczajowe (związane ze zwyczajami wielkanocnymi, żniwnymi, np. kolędy, pieśni dożynkowe). obrzędowe (np. oracje weselne, lamenty pogrzebowe). okolicznościowe (np. kołysanki, zamawiania znachorskie).
Rola folkloru w historii kultury Z wartości artystycznych folkloru czerpali poeci, pisarze i muzycy. Ludowość inspirowała twórczość romantyków, a także neoromantyków (Młoda Polska, Młode Włochy), była kluczowym czynnikiem w procesie kształtowania się literatur narodowych i ważnym składnikiem idei politycznych i artystycznych.