Odbiorcy przekazu współdeterminują jego formę (np. gdy słuchacze wyrażają niedowierzanie, co do opowiadanych treści, gawędziarz rozbudowuje w danym fragmencie szczegółowe opisy detali, aby przekonać słuchaczy o autentyczności zdarzenia).
Z kolei transmisja umiejętności wokalno-muzycznych i choreograficznych następuje poprzez naśladownictwo, lub przez celowe przyuczenie u przekazującego (np. gry na instrumencie).
Funkcje folkloru W swym środowisku macierzystym folklor wyraża i zaspokaja podstawowe potrzeby egzystencjalne i jest jedyną rzeczywistością symboliczną. W treściach folkloru wyraża się sposób pojmowania rzeczywistości, a także określony do niej stosunek.
Według Rocha Sulimy realizuje następujące funkcje: Estetyczna: kształtowanie upodobań artystycznych, rozwijanie wyobraźni. Wychowawczo-etyczna: przekaz zasad moralnych, mądrości życiowej, wzorów zachowań i ekspresji, wyrażanie aprobaty lub dezaprobaty wobec określonych zachowań i postaw. Psychologiczna: wywieranie uspokajającego lub pobudzającego wpływu na odbiorców. Regulacyjna: modelowanie życia wspólnotowego, podtrzymywanie tradycji i więzi grupowej. Polityczno-społeczna: np. wyrażanie protestu wobec ucisku i niesprawiedliwości (np.