Po skoku aklimatyzacja do realiów okupacyjnych, następnie przydzielony do Oddziału II (wywiad, kontrwywiad) Komendy Głównej AK, jako inspektor sieci wywiadowczych ekspozytury wywiadu ofensywnego „Lombard”. Zorganizował dwanaście sieci wywiadowczych, m.in. „Bałtyk” – L104, „Wojciech”, „Kozłowski” (Poznań), „Czarniecki” (poznańskie i Niemcy), „Bałtyk 301”, „Bałtyk 302”, „Bałtyk 303” (porty Pomorza), „Tyszka” (Szczecin), „Deza” (Toruń, Gdynia, Elbląg), „Jakub” (Wrocław), „Klimont” (Pustków, Blizne, Sarnaki), „Quadrat” (Austria).
Kierował rozpracowywaniem niemieckiego przemysłu zbrojeniowego na terenie III Rzeszy oraz Generalnego Gubernatorstwa. Dzięki pomocy swojego informatora Romana Trägera ps. As, T-2, Junior, służącego w Wehrmachcie, pozyskał informacje dotyczące m.in. produkcji rakiet V-1 i V-2 w ośrodku doświadczalnym broni rakietowej w Peenemünde. Przekazał dane umożliwiające aliantom zbombardowanie tego ośrodka, a także fabryki koncernu Focke – Wulfa w Cottbus, lotniska w Krzesinach pod Poznaniem, fabryki benzyny syntetycznej w Policach koło Szczecina. Osobiście rozpracowywał tereny doświadczeń nad nową bronią III Rzeszy w Pustkowie, Blizne.