Po bezpotomnej śmierci Bolesława bytomskiego w 1355 roku dziedzictwo podzielono pomiędzy książąt oleśnickich i cieszyńskich, a Świerklaniec znalazł się w części należącej do linii oleśnickiej.
Brak wzmianki o warowni w dokumencie podziałowym z 1369 roku bywa interpretowany jako przesłanka wskazująca na możliwość jej budowy po tej dacie, być może za panowania Konrada II oleśnickiego. Najstarsza znana wzmianka odnoszona do zamku pochodzi z 1437 roku.
W 1477 roku zamek otrzymał w zastaw Jan starszy z Žerotína. W 1498 roku prawa do ziemi bytomskiej wraz ze Świerklańcem wykupił książę opolski Jan II Dobry.
Hohenzollernowie
W 1526 roku, na podstawie wcześniejszego układu z Janem II Dobrym, Bytom i Świerklaniec znalazły się we władaniu margrabiego Jerzego Hohenzollerna-Ansbacha, księcia karniowskiego. Nadanie zostało następnie potwierdzone przez króla Czech i Węgier Ferdynanda I Habsburga.
W 1621 roku, podczas wojny trzydziestoletniej, dobra bytomskie i świerklanieckie zostały skonfiskowane przez cesarza Ferdynanda II. Zakończyło to okres władania nimi przez Hohenzollernów.
Henckel von Donnersmarckowie