W 1949 Diels opublikował swoją apologetyczną autobiografię “Lucifer ante portas. Es spricht der erste Chef der Gestapo”, która jeszcze przed ukazaniem się drukiem, pojawiła się pomiędzy majem a lipcem 1949 w dziewięciu odcinkach w magazynie Der Spiegel.

Po zakończeniu internowania Diels mieszkał w swojej posiadłości Twenge, koło Hanoweru. Jako tzw. sto-trzydziesty-pierwszy (urzędnik po pozytywnej denazyfikacji, który mógł być ponownie zatrudniony w aparacie państwowym RFN) żył jako urzędnik do ponownego zatrudnienia, tzw. Beamter zur Wiederverwendung a tymczasowe wynagrodzenie przedemerytalne (niem. Wartegeld) otrzymywał z kasy landu Dolnej Saksonii.

W związku z aferą Otto Johna, Diels opublikował w 1954 pamflet na Johna, w którym również atakował porządek demokratyczny nowej republiki niemieckiej. Publikację oraz jej autora ostro skrytykowano w Bundestagu. W 1955 w Dolnej Saksonii wszczęto przeciwko Dielsowi postępowanie dyscyplinarne na podstawie Art. 131 Ustawy zasadniczej 2 czerwca 1955 na posiedzeniu gabinetowym, rząd odrzucił