Zapisana w nim struktura dochodów z danin publicznych w zdecydowanej większości oparta została na podatkach pośrednich, które objąć miały 42% wpływów. Łącznie z dochodami z monopoli skarbowych, także będących formą opodatkowania spożycia, obejmowały aż 69% ogółu preliminowanej kwoty dochodów, podczas gdy podatki bezpośrednie przynieść miały ledwie 23% wpływów. W praktyce polityki skarbowej Englich musiał się zatem oprzeć na nadzwyczajnych źródłach dochodu. Potwierdzeniem tego stały się dekrety Naczelnika Państwa z 19 stycznia 1919 r. o poborze jednorazowej daniny od nieruchomości i majątków w kapitale oraz dwa akty wydane 5.02.1919 r. o jednorazowym podatku majątkowym oraz podatku od zysków wojennych. Wprowadzone w ten sposób daniny nie przyniosły wprawdzie oczekiwanych efektów, warto jednak dostrzec, że były to jedyne dotyczące podatków akty prawne o randze ustaw wydane w całym roku 1919. Nadzwyczajne źródła dochodowe budżetu uzupełniać miały także instrumenty niepodatkowe, czyli uchwalona 26.03.1919 r. pożyczka przymusowa oraz pozostająca w sferze planów, ale niezmiennie budząca wielkie nadzieje, pożyczka zagraniczna. Ostatecznie minister musiał sięgnąć po jedyne w istniejących warunkach realne źródło uzupełniania wpływów do budżetu, jakim były pożyczki w Polskiej Krajowej Kasie Pożyczkowej.