Dalsza obecność w historii Francji W czasach I Cesarstwa Pieśń wymarszu, jako mniej agresywna w wymowie niż Marsylianka, została wybrana przez Napoleona Bonapartego nowym hymnem państwowym. Pieśń śpiewali żołnierze francuscy z czasów I i II wojny światowej. W 1974 w swojej kampanii przed wyborami prezydenckimi wykorzystał ją Valéry Giscard d’Estaing.
Treść i forma pieśni W założeniach autorów Pieśń wymarszu miała być żywym obrazem muzycznym, co wiązało się z tradycją świąt rewolucyjnych. Każda z siedmiu zwrotek utworu ma innego narratora i odwołuje się do innych odbiorców: pierwsza jest apelem deputowanego Konwentu Narodowego do żołnierzy, drugą śpiewa matka wysyłająca swoich synów na front, trzecią śpiewają ojcowie żołnierzy, w czwartej dziecko śpiewa o bohaterskich czynach nieletnich ochotników Josepha Bary i Josepha Viali, piątą śpiewają żony żołnierzy, szóstą - młode dziewczęta, siódmą i refren wykonują sami żołnierze, deklarując swoje oddanie ojczyźnie.