Urlatori (dosł. krzykacze) – termin stosowany we włoskiej muzyce rozrywkowej na określenie nowych wykonawców, którzy pojawili się na scenie muzycznej tego kraju pod koniec lat 50. XX w. i którzy, w różnym stopniu, wzorowali się na wykonawcach rock and rollowych, jeśli chodzi o technikę śpiewania i specyficzną dla tego gatunku ekspresję wykonawczą.
Lata 50. i pocz. lat 60. Inwazja rock and rolla i jego światowa popularność nie ominęły i Włoch. Jego adaptację ułatwiał boom ekonomiczny, jaki przeżywał ten kraj pod koniec lat 50. i nowe, powojenne pokolenie młodzieży, dla której wzorce kulturowe i obyczajowe płynące zza oceanu, z USA, stały się atrakcyjną alternatywą dla rodzimej tradycji muzycznej. Na tak przygotowanym gruncie wyrosła w dość szybkim czasie liczna grupa młodych wykonawców, dla których punkt odniesienia stanowiły już nie tradycyjne belcanto, ale właśnie rock and roll i spokrewnione z nim gatunki jak boogie-woogie czy twist, nie Enrico Caruso i Beniamino Gigli, ale Elvis Presley i zespół The Platters. Ten ostatni piosenką Only You zajął 1. miejsce na liście najlepiej sprzedawanych singli we Włoszech w roku 1957 a Bill Haley piosenką Rock Around the Clock zajął na wspomnianej liście miejsce 3.. Zdarzyło się więc po raz pierwszy w latach 50., że to nie włoska piosenka była najpopularniejszą piosenką roku.