Inwazja rock and rolla była więc katalizatorem nowych prądów i nowych twarzy we włoskiej muzyce pop, którzy nie dali na siebie długo czekać i szerokim frontem wtargnęli na estradę, usuwając w cień dotychczasowe gwiazdy jak: Claudio Villa, Nilla Pizzi, Duo Fasano, Flo Sandon’s, Luciano Tajoli czy Achille Togliani.
Ci nowi, zdeterminowani i ambitni wykonawcy to przede wszystkim Domenico Modugno (dwukrotny triumfator Festiwalu w San Remo w latach 1958 i 1959, obwołany po latach ojcem nowoczesnej piosenki włoskiej), Adriano Celentano (król włoskiego rock and rolla) i Mina, ale także szereg innych jak: Tony Dallara, Joe Sentieri, Pino Donaggio, Peppino di Capri, Ricky Gianco czy Giorgio Gaber, za sprawą których piosenka włoska radykalnie zmieniła swoje dotychczasowe oblicze ale i, paradoksalnie, zyskała światową popularność, kojarzoną dotychczas głównie z pieśniami neapolitańskimi lub rozrywkowymi adaptacjami popularnych arii operowych.
Do popularności nowego trendu muzycznego wydatnie przyczyniła się też telewizja oraz nowinki techniczne, jak upowszechniające się tzw. juke-boxy. Szybko też zareagowała kinematografia;